Go LB!

For the longest time I’ve wondered why being at home, again, is such a pain. Now I know why: there is no Isis bar or LB Square where I could grab a quick dinner or bottles of beer when I want to, most of my friends do not live right at the next door or the neighboring compound or a dorm five minutes away (which means no spontaneous drinking or videoke sessions) and most of all there’s absolutely no going out after I’ve gone home because that person who used to go with me is a thousand miles away.

• Read Full Entry

Hindi naman kasi ito Elbi. Na kung na-homesick ka na, mag-aabang ka lang ng bus na pa-Cubao sa may Olivares. Na kung atat na atat ka nang umuwi, pwede mong iharang ang sarili mo sa bus para lang huminto ito, aura mismo.

Hindi ito Elbi. Na kung bored ka na, lalakad ka lang sa Grove, ma-eentertain ka na ng buong LB community. Na kung nababaliw ka na, pwede mong kahulan ang asong dumadaan sa harap mo. Na kung gusto mong mag-emote, pupunta ka lang sa field, Carabao Park, o sa likod ng Lib.

• Read Full Entry

Isang paroparo ang nangarap,
Na sa isang paraisong puno ng bulaklak ay mapadpad.
Nais niyang dumapo sa mga rosas.
Nais niyang magpalipat-lipat sa mga gumamela.
Nais niyang samyuin ang bango ng mga sampaguita.
Nais niyang ubusin ang dalawampu’t apat na oras –
Ang tanging oras ng kaniyang pagkalalang –
Sa paglibot sa paraiso ng pinalayang kagandahan.

• Read Full Entry

Kagabi, sa loob ng medyo mahabang panahon, nakakita na naman ako ng kumpol-kumpol na mga bituin. Kasama na rin doon ang mga falling stars. Hindi ko na nga namalayan na medyo napatagal na ang aking pagkakatingala. Pinanood ko lang ang mga constellations, ang pagkislap ng mga tala, ang liwanag na nakapatong sa dilim.

Kasabay ng panonood sa mga tala, pinatugtog ng lolo ko ang transistor radio niya. Sa loob din ng mahabang panahon ay muli akong nakapakinig ng tugtugin mula sa isang transistor radio. Mga lumang tugtugin at mga haranang pineperform ng live ang pinapatugtog. Minsan masarap din pakinggan ang mga tugtuging ni minsan ay hindi pa napapakinggan.

• Read Full Entry

Ang lamig.

Malamig na naman ang simoy ng hangin at inaasahang tatagal ito hanggang February. Ito ay dahil nga sa pagtunaw ng yelo sa norte.

(kasabay ng malamig na panahon e patuloy din palang nanlalamig ang aking sarili. Inaasahang tatagal ito hanggang Pebrero, buwan ng mga puso. Maaaring magpatuloy hanggang sa hindi ko na alam kung kelan nga ba ang buwan ng mga puso. Kasabay ng malamig na simoy ng hangin ay ang malamig ding simoy ng pag-iisa at pangungulila.)

• Read Full Entry

Primer. Habang pinapahiran ng puti ang canvass, puti ang sumaklob sa isipan. Naging blanko ang utak. Inihanda sa pagbuhay ng mga alaala.

Outline. Guhitan ng itim na mga linya para makabuo ng iba’t ibang imahe. Nabuong muli ang mga imahe ng dinaanang panahon. Itim at puti. Lungkot.

• Read Full Entry

“Lasing ka na naman?”, ang tanong ko. Bakit ko pa nga
ba itinatanong sa’yo e malinaw pa sa liwanag ng nahulog na bulalakaw sa may sagingan ang isasagot mo?! Pero eto pa rin ako, nakatitig sa namumula at naniningkit mong mga mata at waring nakabitin sa sanga ng bayabas habang naghihintay sa sagot mo.

“Nakainom lang…”, ang sagot mo. Sabi na. Kumpirmadong yan ang sasabihin mo. Para ka talagang
tatay ko. Luluray-luray na at nangangalumata na e yan
pa rin ang isasagot sa pareho at paulit-ulit na tanong
ng nanay ko. Oo. “Nakainom lang”… At malamang
nakainom ka nga “lang”. Kalahating case siguro ng Red
Horse. Isang tabong Empoy? O dalawampu’t tatlong tagay ng kwatro kantos? Yun nga lang. Hay…

Hindi na muna kita kakausapin. Hindi sabay ang “tama”
natin e. Dalawa lang ang patutunguhan kung sakaling
magtanong pa ulit ako : Away o gulo. Yun lang at wala
nang pagpipilian. Ikaw pa rin naman ang mananalo
anu’t-ano pa man. Pag hindi naman ako sumagot, di ka
pa rin titigil kasi ayaw mong wala akong laban. Hindi
ako kasing lakas katulad mo, bakit ba hindi mo yun
maintindihan?!

• Read Full Entry

(Gaano kahirap magmahal ng isang bakla?)

sumasabay sa ihip ng hangin

ang lamig ng lupang

kinahihigaan ko ngayon.

masakit sa likuran

halos hindi ko na maigalaw.

namamanhid na sa kapal ng alikabok

na dumapo sa init ng aking katawan.

tatlong taon na akong nakalugmok

sa itim na lupang ito.

huling kita ko sa iyo’y

mahigpit kang nakakapit

sa marupok na tangkay ng puno sa tabing-ilog

at sa ibaba mo’y

nakaulayaw ang kasalanang pilit mong itinatago.

• Read Full Entry

Your virtual memory is full.

Ang daming laman ng utak, patong-patong, halo-halo. Ang hirap hanapin ng mga bagay o alaala na kailangan, hanggang sa matabunan, hindi na makita, makaligtaan, makalimutan.

• Read Full Entry

Humarap ka sa kasalukuyang

humahabol sa’yo.

Pakinggan mo ang bawat katagang

sumabog sa nakaawang mong puso.

Tapatan mo ang pagdurusang

lumamon sa kaibuturan mo.

Bakit mas ginusto mong tahakin

ang daang papuntang impiyerno?!

• Read Full Entry